BEN ŞİMDİ

Aniden ölümün özünü kavramak aslında yaşamın özünü kavramaktır…

Bir gün bedenimi ruhumdan ayrılmış olarak gördüm. O an farkına vardım hayatın ve güzelliğimin kaynağının ne olduğunun.   

Ve çok iyi anladım yaşamın ne demek istediğini: Artık daha derin değil, daha içten bakıyorum her şeye.

Şimdiyi, tam da şu anda yaşamanın o kendine has keyif vericiliğinde zevkle yolculuk ediyorum. Her adımda, her şeyde kendimden dipdiri bir parça görüyorum.

Ne uykuya ne de rüyaya feda edilmiyor taş bir yastıkta da olsa baş. Ne aklım duygularımın, ne de duygularım aklımın hamalı değilken, çocuksu bir hevesle uyanıyorum her uykumdan.

Her sabah bir şeytan uçurtmasıdır kahvaltı masam ve bir bebek emeklemesidir artık kahvaltım; balonu yüzünde patlatılmış o çocuk da olsam.

Daha hızlı değilim, daha yavaş değilim; sadece yaşamak heveslisiyim ve hayretimi taze tutan ne varsa kendilerine borçlandığımı söylüyorum kararlılığımdan taviz vermeden.

Daha çok sevmiyorum, daha az sevmiyorum, farkına vararak seviyorum.

Daha az konuşuyorum kendimle de; dinlemenin o kendine has dokusunun yaydığı tütsü bütün bedenimi sarıyor. Dünyanın öbür ucunda bir kelebeğin konduğu için kırılan dalın sesini duyuyorum. Daha çok inanıyorum o zaman kendime; daha çok sessizleşiyorum duymak için her sevinci, her kederi.

Tanrının hep bir başlangıcı işaretleyen trajikomik gerekçeleri beni büyülüyor.

Farkına vardıkça büyük adanışları alaylı tebessümlerle değiş tokuş etmeyi öğrendim.

Mızmız bir çocuk gibi en tatlı yerinde oyunu bırakmadım; hayal kırıklığına uğrayacağım elbette daha çok yol var önümde.

An’dan avuç dolusu yararlanmayı öğrendiğimde, artık yarından çekinmiyorum. Farkına varmak harikalar üretir, boşluğu cevhere dönüştürür, besleyici olan o an’a dair boşluğun ta kendisidir.

Kötümserin içinde işe yaramaz bir doymamış kötü yüreklilik vardır, iyi yüreklilikle sürekli kavga eden.

Don Kişot, iyimser bir uyanışın, hiç yaşlanmayan bir gençliğin temsilcisidir: Kendine yaşam icat ediyordu.

Yaşam! Yarını olmayan bir mümkün.