Ben bir su damlasıyım; şuraya düştüm.
Düştüğüm yere katkım bir su damlasının olduğu kadar.
Kendimi abartmak istemiyorum.
Büyük söylemlerin insanı değildir insan.
Her sözcük, her edim bir karınca adımıdır.
İnsanların birbirini neden büyüttüğünü hiç anlamıyorum.
İnsanların birbirine sürekli "başarabilirsin" demelerini anlayamıyorum.
İnsanların birbirine sürekli "her şey seninle seninle başlar " demelerini anlamıyorum.
"Sen bu değilsin şusun" ısrarını anlamıyorum insanların.
Artık iktidar biçimlerinin ruhumuza işlediğini hissediyorum.
Hepimiz kendimizde ötekini değiştirecek gücü sahip olduğumuza inanıyoruz.
İnsanlarda bir "rıza" bir "istek", bir "arzu" uyandırabileceğini düşünüyoruz.
İnsanlar bir adım attığında başardığımızı sanıyoruz, kendimizi diğerini değiştirmek üzere hareketle ödüllendiriyoruz.
Birbirimizin en büyük yalanıyız birbirimize söylediğimiz.
Birbirimize öylesine saklanmışız ki kimse ötekini bulamıyor ve kendine kavuşup oyunu bitiremiyor.
Şaşkınım.
Hayretler içindeyim hep.
Kendimi bir damla gibi hissetmenin hayretini aşıyor diğer hayretlerim.
Kendime inanamıyorum.
(imaj: anonim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder