İki gün önce çok derin ve sarsıcı bir an yaşadım. Çok sevdiğim bir insanla epeyce bir aranın ardından, aramızda öylesine anlamsız bir mesafe varken görüştüm. Güncel olanı konuşuyorduk, birbirimize sağlıklı olmayı diliyorduk. Aramızda o – sosyal mesafe kavramı olarak açıklanan, bitimsiz ölü alan ve şu anda bile alan, mezar vardı.
Bir anda bütün hissiyatımla, son derece sağlıklı bir bilinçle ve inanarak – ben de seni seviyorum, dedim. Biraz şaşkın, gülümsedi, o gülümsemenin en çok yakıştığı yüzüyle. O an yaşadığım hayatımın hiçbir döneminde tecrübe etmediğim bir durumdu.
Kişiliklerimiz bir virüslü yok edilmişti. Birer özne olamıyorduk. Nesne de değildik. Karşılıklı uçurumun etrafında toplanmıştık. Yan yana toplanan milyonlarca sıfırdık çünkü ve bir etmiyorduk. Oysa yan yana kanlı veya kansız medeniyetler inşa etmiştik…
Oysa şimdi haritaların anlamı yoktu. İstiklal marşlarının, şehitlerin, ibadethanelerin, Kabe gibi kutsal mekanların, hafta sonu kahvaltılarının, işe gidip gelmelerin, akşam oturmalarının, film izlemenin, evde kalmanın, virüs dışındaki bütün hastalıkların bile bir anlamı kalmamıştı. Babası ölenler, annesine sarılamıyor. Annesi ölenler babasına sarılamıyor. Anne babalar, çocuklarını kucaklayamıyorlar. Dünyaya sığamazken evlere sığmaya çalışıyorduk aramıza dünya büyüklüğünde bir mesafe koyup. Bunu hayatta kalmak için yapıyorduk.
Pandeminin meydan okuması inanılmaz. Bu kadar utanç verici bir hayatta kalma mücadelesini tarihte okumadım. Yusuf’un kardeşleri tarafından kuyuya atılması olsa gerek bu ve bizi bir tacir bulmayacak, buna eminim.
Bugünün Nuh’u sağlık çalışanları ve gemileri aşı olsa gerek. Hep bir mucize uyduruyoruz. Mucize de yok. Umutsuz bir yazı gibi gelebilir ama değil. Kaynar sütün içine atılan kurbağa gibi ya teslim olacağız ya savaşacağız, o kaymağı yapıp, yemek için. Her zaman söylerim: Ben eski kafalıyım, aşka, romantizme ve devrime inanırım.
Çare: “Birey kendini ruhen yeniden yaratamazsa, toplum da yaratamaz, çünkü toplum kurtuluşu arayan bireylerin toplamından oluşur.”* ... Ben de seni seviyorum. (au
*Keşfedilmemiş Benlik S: 160 Carl Gustav Jung
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder