KÖPEK VE BİBLO: GÜNÜMÜZ DOGVİL’İNDE MODERN İSTİSMARIN İKTİDARI

“Baharda çiçekleri erken açmaya zorlayabiliyorsam, seni de zorlarım.”

Bu söz o kadar çarpıcı ve ürpertici gelmişti ki bana, etkisinden uzun süre kurtulamamıştım. Hâlâ daha etkisini kaybetmiş değildir.

Bu cümle bir repliktir.

Dogville filminin bir sahnesindeki repliktir. Belki filmi izlemişsinizdir…

Bir istismar filmi ama nasıl bir istismar…

HER ÇAĞIN BİR ORTA ÇAĞI VARDIR diye düşünürüm.

Bu karanlık zamanlarda insanlar nasıl yaşar? Ya da yaşamı bu karanlık zamanlarda nasıl kurarız? Karanlığa alışan gözlerimizin bize sunduğu yaşamla mı, yoksa o mağaradan dışarıya çıkma hevesiyle mi, ya da çıkmak için gösterdiğimiz çabayla mı?

 Şu filmdeki gibi kasten bir yanlışlığı üretiyoruz ve ürettiğimiz bu yanlışa herkesi katıyoruz.

Küçücük iktidar alanlarımızda öylesine büyük, öylesine korkunç, öylesine acınası ve bir o kadar da kendinden emin, özgüveni yüksek, korkunçluklar üretiyoruz ki, akıl alır gibi değil. Daha dehşet verici olanı ise bunların yaşamda olağan olduğuna kendimizi inandırmış olmamız.

İstismarın en son geldiği nokta şu insanı hayattan koparmak oluyor.

Her yer bizimmiş,

Her şeyi yapabilirmişiz gibiyiz.

İstismar bir umursamamayla başlıyor, bencillikle devam ediyor, kıskançlıkla kendi alanını genişletiyor…

Hemen hepimiz birbirimizi zorluyoruz: olmadığımız kişi olmaya; olduğumuz kişiyi beğenmemeye; şöyle veya böyle olmaya; şu şekilde veya bu şekilde davranmaya…

Birileri sürekli başarısız olduğumuz söyleyip duruyor.

Birileri kurtarıcı olduğunu söyleyip duruyor.

Birileri başarının kendi köylerinden geçtiğini söyleyip duruyor.

FASILASIZ BİR “ŞÖYLE YAPARSAN BAŞARILI OLURSUN" istismarı var, peşinen başarısız ilan edilen insanlar üzerinde.

Bir zamanlar sokaklarda banka kartı dağıtılıyordu…

Her köşe başında ölümcül bir istismar: İNSANLAR YÖN LEVLAHARI GİBİ OLMUŞLAR ve mutlak iyiliğin, mutlak zenginliğin, mutlak başarının, mutlak kendini bulabilmenin yolunun kendi rehberliklerinde olduklarını inatla söylüyorlar.

İnsanlar insanları zorluyor ve tıpkı bu yazının ilk cümlesindeki gibi düşüncedeler: Ölümüne istismar!