İnsanlar patlayan sabun köpüğünün gölgesinden ibaret.
Şu dünya.
Şu kavgalar.
Kendi bencilliğinin içinde amip gibi yüzüyor bazı insanlar.
Korku mu?
Hemen herkes kendinden korktuğunu gizlemek için delilik uyduruyor kendisine, çekildiği o kuytuda.
Pehhh.
Allah seni bildiği gibi yapsın Viktor Hugo.
Allah...
seni...
bildiği...
gibi...
yapsın...
Birazcık utanman varsa bu çağda gelirdin dünyaya.
Birazcık utanmak varsa Türk vatandaşı olurdun.
Seni lanetli domuz.
Yazdığı romanlar yazarların kaderidir.
Eline kalem alınca dünyanın sefaletini yazacağını sanmıştın.
Yalancı.
Sığırcık kafalı.
İçinde bir parça insanlık kalmış olsaydı bu çağda Türkiye'de dünyaya gelirdin.
Palavracı.
Pirinç lapası.
Tanrı'nın yalnızlık acısının gerçeği yumuşatmak için uydurduğu bir hikâyedir insan Viktor.
Seni zorba pislik.
Eveeeeet. Havlayan bir karanlık var dışarda.
Bir aslan miyav diyecek.
Minik fare kükreyecek Viktooooor.
Fareden korkacak kedi,peri pııııııır uçuverecek.
Seni hınzır.
Yaralı hayatlar.
İnsanlar kendi kıyılarına çekiliyorlar.
Her çekilen el ayak kendine iyi yalnızlık hikâyesi uyduruyor bir sızlanması gibi.
Ah Tanrım.
Düşünmeye müsaade edilen şeyleri düşünüyorsunuz.
Hissetmeye müsaade edilen şeyleri hissediyorsunuz.
"Sefiller" diye bağırdı. "Sefiller.
Daha ne kadar yıkılmış krallığınızın işgal edilmiş ülkesini yaşamak olarak adlandıracaksınız?
Daha ne kada;, ne kadar?
"İyi kadınları sevin artık, çocuksu bir hevesle" dedi sonra.
Sonra,
"Yoldayım meleğim "diye bir şiire durdu.
Sanki bir ortaçağ büyücüsünü uyandırıyordu tarih ötesi çağlardan.
Sefaletiniz bitmeyecek çünkü artık yaşamayı öğendiniz; göz yaşlarınızın izine basmayı da öğrendiniz.
Öyle ya Viktor Hugo kılığına girer bazı diktatörler, insanları kalem gibi kullanır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder