İblis Allah’a itaat
etmediği için İblis olmamıştır. Aksine Allah’a itaat etmiştir ve bu yüzden
İblistir. İblis’in tek kusuru Allah’ı savunurken çizgiyi aşması ve Allah
üzerinden, Allah’ı ve yarattığını ıskalayarak kendini yüceltmesidir. Allah’ı,
yarattığı insan karşısında yüceleştirirken, yaratılanı küçük görmüştür. Oysa en
değersiz şeyi bile yaratan Allah’tır. Allah’ın yarattığı insan onun nazarında o
kadar acizdir ki, böyle bir şeyi o büyük Sanatkâr-Allah, neden yaratmıştır ki?
Sinemacıların bildiği 25. Kare burada devreye girer. Bir subliminal mesajdan fazlasıdır hayatımıza bu 25. Kare. Hayattır. İnsanın ve İblis’in kibirde yarışan ve zaman zaman birbirini alt eden egosudur. Bazen İblis pasif bulduğu insanın yerine geçer, bazen de insan gayretsiz gördüğü İblis’in yerine geçer. Allah’ı onaylama, onun eserini yüceltme o hale gelir ki, zaman zaman Allah bile aşılır. Dolayısıyla İblis ile insan sürekli birbirine karışır.
Yaratıldığı ilk andan günümüze kadar varlığın her yerine sızan insanın tarihi ise sadece tek bir 25. karedir. Muhtemelen İblis’ten önce insan yaratılmış olsaydı, insan da İblis’e secde etmezdi, topraktan yaratıldığı için ateşi küçük görürdü. Allah ateş gibi basit bir şeyden neden bir varlık yaratsın ki? Allah’ı, yarattığını küçük görerek Allah’ın emrine itaat etmezdi; bunu Allah’ı yücelttiği için yapardı. Yine bugün, Allah İblis’i karşısına alıp, insanı gösterse ve “secde et” dese, İblis insan ile ilişkilerinden şaşkın, kesinlikle insana secde ederdi. Bu iki varlık birbirini aşarak değil, esas Allah’ı aşmaya çalışarak var olmaya çalışırlar. Çünkü Allah’ın 25. Karesi-Hayat böyle bir paradoksu içerir. Allah’ı bütün varlığıyla denedikten sonra insanın ve İblis’in içinde belirecek olan tatmin veya nefret hissi insanın içindeki İblis ve İblisin içindeki insan paradoksunun en temel dinamiğidir. Dolayısıyla hayat bir paradokstur. Kavrandıkça kendisini inkâr eder, kendisini inkâr ettikçe kavranır. Kavranan ise aslında bir “HİÇ”tir, yaratan karşısında. PARADOKSA TESLİM OL VE RAHATLA! “Zafere giden yolda çekilen acı da kutsaldır.”
Sinemacıların bildiği 25. Kare burada devreye girer. Bir subliminal mesajdan fazlasıdır hayatımıza bu 25. Kare. Hayattır. İnsanın ve İblis’in kibirde yarışan ve zaman zaman birbirini alt eden egosudur. Bazen İblis pasif bulduğu insanın yerine geçer, bazen de insan gayretsiz gördüğü İblis’in yerine geçer. Allah’ı onaylama, onun eserini yüceltme o hale gelir ki, zaman zaman Allah bile aşılır. Dolayısıyla İblis ile insan sürekli birbirine karışır.
Yaratıldığı ilk andan günümüze kadar varlığın her yerine sızan insanın tarihi ise sadece tek bir 25. karedir. Muhtemelen İblis’ten önce insan yaratılmış olsaydı, insan da İblis’e secde etmezdi, topraktan yaratıldığı için ateşi küçük görürdü. Allah ateş gibi basit bir şeyden neden bir varlık yaratsın ki? Allah’ı, yarattığını küçük görerek Allah’ın emrine itaat etmezdi; bunu Allah’ı yücelttiği için yapardı. Yine bugün, Allah İblis’i karşısına alıp, insanı gösterse ve “secde et” dese, İblis insan ile ilişkilerinden şaşkın, kesinlikle insana secde ederdi. Bu iki varlık birbirini aşarak değil, esas Allah’ı aşmaya çalışarak var olmaya çalışırlar. Çünkü Allah’ın 25. Karesi-Hayat böyle bir paradoksu içerir. Allah’ı bütün varlığıyla denedikten sonra insanın ve İblis’in içinde belirecek olan tatmin veya nefret hissi insanın içindeki İblis ve İblisin içindeki insan paradoksunun en temel dinamiğidir. Dolayısıyla hayat bir paradokstur. Kavrandıkça kendisini inkâr eder, kendisini inkâr ettikçe kavranır. Kavranan ise aslında bir “HİÇ”tir, yaratan karşısında. PARADOKSA TESLİM OL VE RAHATLA! “Zafere giden yolda çekilen acı da kutsaldır.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder