Bir cinsellik nesnesi olarak “Yüksek Topuklar” KADINLAR AYAKKABILAR VE BENİM KADINLARIM

Ülkemizde kadın yazar yok gibidir. Olanların yazdıkları, en azından okuduklarım açısından söyleyeyim insan olarak bir arayıştan ve buluştan çok hiçbir şekilde bir isyana varmayacak kadar sıradan bir savruluşun vasat, buruk, kendini ezberlemekten inatla imtina etmeyen, üstelik olmak istediği kadına öykünmeyi çıkmaz bir yol olarak gören yazarlardır.

İstisnası yok gibidir, bu yüzden başta Ayşe Kulin olmak üzere kendi güzel hayatlarına tatlı kederler kılıfı geçirilmiş roman ve öykücülerimizi bir kenarda tutarak (Çünkü bu ayrı bir tartışma başlığıdır) “Ayşe Arman Kadınları” ile “Mine Sögüt Kadınları” üzerinden kendini var-etmeye çalışan kadınlarımız…

Yıllarca cinselliği keşfiyle kadının özgürleşeceğini savunan ve kendi varlığını örnek devrimci model olarak sunan Ayşe Arman, en basitinden Kâğıttan Kentler’in on sekiz yaşındaki kendini kendi arayışına içtenlikle adamış Marco’su kadar bile değildir (Marco’yla “… kâğıttan gemiler yaptım kalbimden ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı, aşk diyorsunuz, limanı olanın aşkı olmaz bayım” diyen Didem Madak aynı karededir). Arman, Kadınlara “orospu” ile “anne” olmaktan başka bir tanım biçmez. Bu yüzden kadın “Anne kadar şefkatli”, “Orospu kadar şehvetli” olmalıdır.

Özellikle son dönemin yıldızı parlayan yazarlarından Mine Söğüt, sözde ve yazıda “devrimci kadın” kimliğiyle ortaya çıkarken en azından görüntüsünde bile devrimcilik yoktur. “Bırak evi bok götürsün” mottosu üzerinden ilerleyen devrimciliği, ya da kadının kendisini bulma, kendisi olma hikâyesini “Lanet düzene itaatsizlik” olarak biçimlendiriyor. Kendisi feodal bir yapıdan kurtulamamışken metinler üzerinde feodaliteye başkaldırıyor, rollerin yeniden sorgulanmasına kapı aralıyor, kendince. Kadının “Kendi kaderine ve direncine otopsi yapması” gerektiğini söylerken kadını, dolayısıyla insanı öldürdüğünün farkında bile değil.

Bu söylediklerim bir suçlama değil, bir tespit ve eleştiri.

“Kadına doğru ayakkabıyı verin dünyaya fetheder!” diyen Marilyn Monroe toplumdaki kadınlara rehberlik yapan kadın yazarlarımdan (roman, öykü, şiir yazarları dâhil) daha ilerdedir. “Kendine ait bir oda” kuran ve bu yüzden aramızda yaşayama kendini adayan Virginia Wolf da aslında MM ile Marco ile ve Didem Madak ile aynı serüveni paylaşır. Ki bu isimlerin arasına “sadece içimde susmak istemeyen bir ses olduğu için yazıyorum” diyerek tevazu gösteren Sylvia Plath ile Dövüş Kulübü’nde içtenliğiyle kendini inşa eden Marla Singer’ı de eklemeliyim. Sinema, kitap ve gerçek hayattaki kadınlar birbirine karıştırılmış gibi gelebilir bu yazıda evet öyledir. İşte tam da burasıdır her şeyin olup bittiği yer yani imge ile gerçeğin birbirine sızmak-geçmek yerine, sonrasında ortaya hiçbir şeyin çıkmayacağı çatışma noktası: Olmak ve olmayı düşünmek, hayal etmek… Edebiyatımızda kadın denildiğinde kırmızı tabanlarıyla moda dünyasında fırtına gibi esen ayakkabıların mucidi Christian Louboutin’in “Bir tanıdığım yüksek topuklu ayakkabı giyildiğinde ayağın aldığı şeklin kadınlar orgazm olduklarında ayaklarının aldığı şeklin aynı olduğunu söylemişti. Yani topuklu ayakkabı giymek kendinizi orgazm olmak için uygun pozisyona getirmektir” sözlerinde gizli. Kadınlara yön vermeye hazla sarılan kadın yazarlarımız ve düşünce insanlarımız yüksek topuklu ancak ne orgazm pozisyonundalar ne de öyle bir düşünceleri var. Hemen bütün kadınları da veya kendilerine inanan kadınları da böyle olmaya teşvik ediyorlar. İkna yetenekleri de var aslına bakarsanız. Ancak ve bu yüzden erkenden kaybettiğimiz Didem Madak gibi gerçek kadınlar ne Marla Singer gibi imge karakterler ne toplumda ne de edebiyat, kültür ve sanat dünyamızda yok. Olması da beklenemez. Bunun en önemli örneği derinliksiz imge(kirli simge) haline getirdiğimiz ve her akşam televizyonlardaki dizilerde seyredilen, onurunu ve geleceğini mala, mülke, şuna veya buna yani değerli olmayan her şeye adamış, kendini bunlara hapsetmiş, sonradan görme tip-kadınlar, genç kızlardır. Bunların çok seyredilip seyredilmemesi ayrı bir konu… Bizdeki yani ekrandaki, kitap sayfaları arasında hemen bütün bu kadınları topladığımızda ortaya bir kadından ve insandan çok bir metafor çıkıyor. Başı sonu olmayan et ve kemikten ibaret, dudaklarında ne dediği belli olmayan cinsiyetinden bile kuşku duyabileceğimiz, kimliksiz bir mecazlar çöplüğü… Balıklar ıslak kaldığı sürece yaşar ve belki de artık kız çocuklarına “Kendine ait bir oda” nasıl inşa edilir onun gösterilmesi gerekir. “Vitrinde bir ayakkabı gördüm aşık oldum” diyen kadın o mağazaya girip o ayakkabısını gönül rahatlığıyla alabilecek her türlü estetik, ekonomik… donanıma sahip olsun… ve balıkları denizden çıkardıktan sonra istediğiniz kadar ıslatın kurumasalar bile deniz özleminden ölürler.