Bir esaret olarak iktidar: KAFATASI, SİNEK VE ALDATMA ÜZERİNE

KENDİ İKTİDARINA ESİR OLAN KRAL

Pandemi ülkemizdeki iktidar için bir turnusol kâğıdı oldu. Bilindik gerçekleri tekrar, bir kez daha ve acı biçimde ortaya koydu. Siyasal islamcıların sosyopat bir lider eşliğinde bir ülkeyi nereye getirebileceği pratiği ağır biçimde deneyimliyoruz. Yönetmenin esarete dönüştüğünün en çarpıcı örneklerinden biri yaşanıyor. Osmanlıcılıktan, islamcılığa, Türkçülükten, ulusçuluğa ve daha birçok kıyıya savrulan iktidar, toplumu bireyi kul, toplumu cemaat olarak görme alışkanlığını bırakmıyor. Bırakamaz da, istemediğinden değil artık oraya, o düşünceye, o sığlığa ve o büyük yanlışlığa kendini hapsettiği için. Kral her gün, uyanacak ve kendini yediği o kahvaltı sofrasına oturacak.

TANRI’NIN İKTİDARI OLMANIN YANLIŞLIĞI

Demokrasi iktidarın bile kendisini mahkûm etmeyeceği bir sistemdir. Cumhuriyet, bir imparatorluğun bataklığa yuvarlanırken kuruluvermiş bir rejim değildir. Cumhuriyet ve demokrasinin diğer ve en önemli tamamlayıcı unsurları olan hukuk devleti, laiklik, sekülerlik gelişigüzel bir ülke, toplum ve birey inşa eden olgular olmamıştır. Kendi içinde hepsinin belli bir sistematiği vardır ve birbiriyle doğrudan ilintilidir; ayrıca birbirini inşa ederek ortaya ahenkli bir yapı ve asgari müştereklerde birleşme bilincini oluşturur. Bunların herhangi birini göreceli bile olsa zedelemek sisteme zarar verir. Nihayetinde ülkemizde zaman içinde bütün bu değerlerin üzerinden farklı bir iktidar yapısı oluşturulması ortaya bugünkü çaresiz, kendi iktidarına mahkûm olan bir yapıyı ortaya çıkarmıştır. Bu arzu edilmiyor alabilirdi ama zaten sağlam bir şeyi bozduğumuzda artık tamir edilemez bir hale getirmez miyiz? Nihayetinde geldiğimiz noktada bir kendi çıkış noktaları olarak siyasal İslamcı bir iktidardan bile bahsetmek mümkün değil. Bunu iktidardakilerin dilinden bile anlıyoruz. Özellikle virüsten sonra ortaya çıkan dil, iktidarın ve onun en üst yöneticisinin çaresizlik çığlığından başka nedir ki? Çünkü kendinizi Tanrı’nın yeryüzündeki temsilcisi olarak gördüğünüzde Tanrı size yeryüzünde kemsiye kendi halifeliğinin vermeyeceğini gösterir. Roma imparatorları böyle düşünüyordu. Osmanlı Padişahları böyle düşünüyorlardı. Oturdukları koltuğun Tanrı temsilciliği olduğuna inanıyorlardı. Tebasını da kul ve cemaati olarak görüyordu. Bu kullar ve cemaatler içinde krala kutsallık atfedenler de çoktu.

SOSYOPAT BİR İKTİDAR VE YARDAKÇILARI

Bir toz zerresi kadar virüs yeryüzünde Tanrı iktidarının halefleri olduğunu iddia edenleri Nemrut’a çevirdi. Bildik hikayedir: Nemrut’un burnuna sinek/sivrisinek girer. Oradan kafatasının içine ilerler ve beyninin üzerinde dans etmeye başlar. Nemrut, öyle bir duruma gelir ki sivrisineği öldürmek için başını tokmakla dövdürür. Sonuç malumdur. Bugün geldiğimiz noktada siyasal İslamcı iktidar, islamın temsilcisi olduğunu söyleyerek kurduğu sosyopat bir dil ve sosyopat bir propaganda dünyasında, kendi propagandasına mahkûm olmuştur. Kral kendi iktidarının esiridir. Çünkü atacağı geri adımın dini, İslâm’ı, Tanrı inancını zayıflatacağını, hatta bu değerlere karşı insanların küçümseyici bakışlarla bakmaya başlayacağını, dolayısıyla insanların imanlarının zafiyete uğrayacağını düşünmektedir. Böyle bir düşünce kul ve cemaati Cehennem’e sürüklemektir. Çünkü bugüne kadar ne yaptıysa “Allah Rızası” için yapan bir propaganda pompalanmıştır Yani iktidar milyonlarca taraftarına hem bu dünya hem öte dünya Cennet’i vaat etmiştir. Şimdi bu dünyada Cennet olmadığı gibi öte dünya Cennet’inin de kaybedilme riski son derece gerçekçi bir olgu olarak karşısında durmaktadır. Bugün, bu ülkeyi yöneten insan “Ben yanlış yaptım” diyebilir mi? Elbette “Aldatıldım” diyebilir. Çünkü herkes aldatılabilir ve kul ve cemaat içinde kimse kimseye “Niye aldatıldın?” diye sormaz. Bilinir ki veya inanılır ki, “Beşer, şaşar”. Ama ya aldanma aldatma gönüllü baştan/yoldan çıkmaysa?