GÖSTERİ İLE LEKELENMEK: BİR SAKLANMA BİÇİMİ OLARAK GÖSTERMEK

Gösteri ile lekelenmiş bir dünyanın nasılını yaşıyor gibiyiz.

Göstermek bir saptırmadır.

Dili kontrol edenin insanların kendisini de kontrol edeceği söylenirdi.

GÜNÜMÜZDE GÖSTERİYİ KONTROL EDEN İNSANLARI KONTROL EDER.

Guy Debord, Gösteri Toplumu adlı eserinde insanların gösteriyle lekelendiğini söylemeyi kitap boyunca satırların arasına gizler.

Gösteri bir saptırmadır ve saptırma gösterinin ürünlerini, kendine karşı çevirebilme stratejisidir. Her şey gösterinin bir parçası olduğuna göre her şey gösteriri bir parçası olabilir. Dirençle karşılaşılmaz. Çünkü zehirlenmeye karşı daha çok zehirlenmek gösteri toplumunun bir parçasıdır.

KONUŞMA NE KADAR AZALMIŞSA DÜŞÜNME DE O KADAR AZALMIŞTIR.

Göstermek ne kadar her yere sinmişse saklanma da o derece bütün hücrelere yayılmıştır. Saptırmanın bu merkezi noktası göstereni gizlediği için her şey çok fazla pornografiktir.

GÜNDELİK HAYATIN PORNOGRAFİKLEŞEREK YABANCILAŞMASI gösteri toplumunun ana temasını oluşturur.

Hatta bir gündelik de yoktur artık, sadece apaçık ve fasılasız gösteri vardır.

Gösteri bir toplum mühendisliğine de dönüşmüştür. Birbirini etkilemek ve gösterdikçe diğerinin de kendisini göstermeye duyduğu hazzın karşı konulmaz cazibesi…

Gösteri bir iktidar aracıdır.

Gösteri bir şiddetin ifade biçimi hatta şiddete davettir.

SEVİMLİ BİR HUYSUZLUK VE ZÜPPELİK DEĞİL gösterenin ve izleyenin arasındaki inişli çıkışlı ilişti.

Gösteren ile izleyicinin birbirine karıştığı yerdeyiz artık. Gösteren ve izleyici birbirini kışkırtıyor.

İzleyicinin gösteren ile birbirine karıştığı yerde yaşam daha da darmadağın hale geliyor ve görünmezlik bir körlük marazı şeklinde ortaya çıkıyor. Bu körlük ise pornografik bir körlük, göstereni de izleyeni de hazlı içine hapsediyor.

Gösteri elbette görüntülerin bir araya getirilmesi değildi; insanlar arasındaki ilişkilerin, görüntüler aracılığıyla oluşturulmasıydı.

Artık gösteren ve izleyen görüntü haline geldi.

Göstererek çalıyoruz…

Göstererek yaralıyoruz…

Göstererek öldürüyoruz…

Göstererek ortadan kaldırıyoruz; kendimizden ve kendimizi de.

YAŞAM GÖRÜNTÜYE DÖNÜŞTÜ.

Bir kez daha kendi yıkımımızı kendimizle gerçekleştiriyoruz.

AŞIRI DERECEDE GÖRÜNEN KÖRLÜK TOPLUMUYUZ artık.

Dünya dün filme alınmıştı, sinema büyüleyici atmosferiyle bizi bize anlatıyordu. Bugün kendimiz bir görüntüye dönüştük; görüntü bu kez kendi yıkımımız için bir adres oldu.

Bu görüntülerde bir çelişki bile yok; hepsi son derece net: Yok

(imaj:au