Yaşanmış ve bir süre şahit olunmuş bir olaydır: Ağzıyla son derece muhafazakâr ama varlığıyla ve kendi kendine uydurduğu gerekçelerle her türlü yasanın ardından dolanabilecek (dolanan), sayısız günaha işleyebilecek(işleyen) pratik- potansiyelde bir adam eşiyle geçinemiyordu. En son eşinin artık delirdiğine kadar meseleyi getirdi. Hatta bir ara sohbet arasında bir kadın arkadaşı adama – niye üçüncü çocuğa hamile kaldı ki eşin, dedi. Adam da – bilmem, deli işte, diye karşılık verdi. Adam eşinin deli olduğuna herkesi inandırmaya çalışıyordu (büyü için hocaya, delilik için psikologa kadar durum intikal etti; sonuç: sonuç normal). Oysa eşi deli falan değildi, adamı da çok seviyordu; zaten kadının hayatta tanıdığı iki erkek vardı bir cemaatçi babası, diğeri de kocası. Kadın adamı seviyordu da… Kadın deli değildi, sadece ve belki de ve kesinlikle kendisini(kadını) deli etmeye ve böylece evi dışında, kendine göre geliştirdiği ahlak anlayışı içinde yaşadığı o hayatı gerekçelendirmeye matuf zekice, filmvari bir kurguydu. Bir gün, o adam, eşinin kız kardeşiyle telefonda görüşürken, kız kardeş (baldız) – biz duvağınla girdiğimiz evden kefenimizle çıkacağız diye öğrendik. Kız kardeşimi tanıyorum elbette. Sabretmek gerekir, biz inançlı insanlarız, ifadelerini kullandı. Adam, telefonu kapattıktan sonra, - bunların hepsi deli dedi. Kendisi dışında belki de o adam için hepimiz deliydik. Ancak bu değil önemli olan. Önemli ve dehşet verici olan gelinlikle girilen evden kefenle çıkılacak olmasıdır ve bu fikre kadınların hâlâ itibar gösteriyor olmasıdır. Bir kadın eşi tarafından deli ilan edilebilir. Bir kadın gelinlikle girdiği evden eşi tarafından öldürülmüş olarak çıkabilir. Dehşet vericidir bu. Toplumsal baskının yalınlığı ve keskinliği o kadar korkunçtur ki, tıpkı eski çağlardaki yamyamlık gibi. En değerli varlıklarımızı bütün lütufkârlığımızla, hiç tanımadığımız insanlara, güya Tanrı’nın inayetini kazanmak maksadıyla veririz. Evliliği kutsarız. Yuva kurmayı inancın bir hanesi haline getiririz, ölümüne.
-
Boşanırsam en çok annem üzülür.
-
Yuva yıkan ben olmak istemem.
-
Biraz daha dayanabilirim.
-
Bir çocuk daha yapalım… vb. (yuva böyle
kurulmaz, yuva kurulmasına da gerek yok kanımca-insan yuva kurmaz birliktelik
inşa eder)
Ardından yas tutulmayı hak etmeyen babalar, anneler vardır. Tıpkı artık ölen ve yası tutulmamış, tutulmayacak olan mitik-otorite devlet baba (devlet ana) gibi. Kimin kadın, kimin erkek, nasıl bir ev ve yuva vb. olduğuna karar verecek otoriteye ihtiyaç yoktur. Çağın değiştiğini, zamanın artık farklı aktığını kime nasıl anlatabiliriz? Bize deli mi derler? Bizi öldürürler mi? Deli olacağız, öldürüleceğiz ama bu çark böyle dönmeyecek. Ardından yas tutulmayı hak etmeyen anneler, babalar, erkekler, kısacası kendi kendimize icat ve inşa ettiğimiz ve bizi yok bilinçli veya bilinçsiz etmeye ahdeden iktidar-otorite, mutlaka yıkılacak. Bir süre antideresan kullanacağız. Bir süre ardımızdan konuşacaklar. Belki gerçekten bazı anne babalar samimiyetle üzülecek yüzümüze baktıklarında ama değişecek. İki üç çapulcu adam, kendi uydurdukları kutsallık içine kimseyi hapsedemeyecek. İyi insanları kendi iyiliklerinde boğamayacak. Baba figürü değişmiştir, erkek figürü değişmiştir; kadın anlayışı ve kadınların anlayışı tamamen değişmiştir. Değişmeliydi de zaten. Gizli gizli değil apaçık bir alter-ego inşa edilmelidir. İkilik, eşitsizlik, adaletsizlik, şiddet ve dahasını üreten o zorba erk-otorite/iktidar, o baba denilen şefkatsiz devlet baba ölmüştür (aynı bilinci paylaşmasa da on payanda olan devlet ana da ölmüştür) ve yası hak etmemektedir. Hiçbir kadın meyus olmasın, erdemli hiçbir erkek de inancını yitirmesin, kimse o samimi kadınların ve erkeklerin gözyaşlarıyla ayakkabılarının altını silemeyecek.
Not:
Bunları bir duygusallıkla ve edebi bir metin lafzıyla yazmadım; devlet babanın,
devlet ananın yani o meşum iktidarın öldüğü, hayatın değiştiği, hislerin,
fikirlerin, düşüncelerin farklılaştığı ile ilgili bilim insanlarının dipnotlarıyla
bu yazıyı uzatmak ve boğmak istemedim. (au
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder