NE OLACAK ŞU YETİŞKİNLERİN HALİ?

Klişe ebeveynler

Basmakalıp ve klişedir: “Ne olacak şu gençlerin hali? Nereye gidiyoruz böyle?” Bu gençleri bilgisayarlar, cep telefonları uyuşturuyor, gençler hiçbir şey bilmiyor. Gençlerin beyinleri küçülüyor. Gençlerin düşünme yetileri zayıf, bilgileri kısıtlı ve dahası… Radyo ilk çıktığında böyle şikâyetler var mıydı bilmiyorum ama televizyon çıktığında neredeyse aynı şikâyetleri dile getirirdi yetişkinler… Bu az gelişmiş yetişkinliğin kendi olmamışlığına dair bir savunma mekanizmasıdır.

Dün neredeydiniz?

Niye böle söylüyorum: Bugünkü gençlerden şikâyet edenler sanki iyi bir ülke ve iyi bir dünya yaratmışlar gibi gençlerden şikâyet ediyorlar. Diğer hiçbir şeye girmek istemem. Bırakın gençleri anlamaya çalışmayı onlar için ne yapıldı ki geçmişte? Öncelikle bu ülkenin geçmişini şöyle bir tarasak her on yılda bir kendi kendine darbe yapmış bir ülke çıkar karşımıza. Her on yılda yapılan darbeler yüzünden ülke en az on yıl geriye gitmiştir. Darbeler ayrı neredeyse bu ülke 70-80 senedir ekonomik krizlerden kurtulamamıştır. Eğitim öğretim sistemi neredeyse her yıl değişmiştir. Her yıl sınav sistemi değişmiştir? Bazı cemaatler on yıllar boyunca gençlerin geleceğini çalarak, sınavlarda kopya çekilmesine zemin hazırlamış, iktidarlar, koltuk için buna çanak tutmuştur. Yıllar içinde gençler bir şekilde ve her zaman ya polis, ya asker şiddetine uğramıştır. Evdeki ve yakın çevredeki şiddeti söylemeye gerek bile yok. Bu ülkede gençlerin yaşama yaşı mahkeme kararıyla büyütülerek ölüm yaşı haline getirilmiş ve asılmıştır.

Yetişkinlere rağmen gençler

Bütün bunlar olup biterken yetişkinler çok şeyler yaptığı söylenemez. Uydurduğu dinin Tanrısına inanıp, kader diye uyuşukluğunu, tepkisizliğini, eylemsizliğini saklamıştır. “Aman icat çıkarma başımıza” denilmesine rağmen gençler bu kaos ortamında bir şey yapmaya çalışmışlardır. Bunlar hatırı sayılır şeylerdir. Kitaplar yazmışlardır, gazetecilik yapmışlardır, filmler çekmişlerdir, sergiler açmış, konserler düzenlemiş, ülkelerinin her alanda gelişmesine – rağmen, katkı yapmaya çalışmışlar, çalışıyorlar.

Bir yetişkin hastalığı olarak yakınma

Bu geriye gidişe rağmen bugün geldiğimiz noktada yetişkinlerin yakınmasını anlamak mümkün değil. Hani, deseler ki size İsviçre gibi bir ülke bıraktık siz onu Irak’laştırıyorsunuz, yakınmaları anlaşılabilir. Ancak ortada mükemmel bir ebeveyn başarı olmamasına rağmen, gençlerin bugün geldiğimiz noktada aslına bakarsanız çok da iyi şeyler yapmaya çalıştıkları gerçeğini yadsımamak gerekir. Ebeveynler kendi başarısızlıklarını gençlere yüklememeli. Ebeveynler saçmalamamalı. Dün de başarısız-başarılı, tembel-çalışkan, kötü-iyi vb. gençler vardı, bugün de. Dahası diyelim ki, - bugün üç dört dil bilen mühendislik fakültesini birincilikle bitirmiş, birçok sertifika programını başarıyla tamamlamış, hatta yurt dışındaki saygın üniversitelerin yüksek lisans programını tamamlamış, hatta otuzundan önce doktorasını .bitirmiş bir genci ne yapacaksınız? Adam kayırmacılık mı bitirdik, akraba-eş-dost yerleşti yerli yerinde mi?.. Dahası: İstanbul Üniversitesi’nde yemek boykotu oldu, çocuklar polis tarafından dövüldü, kaç yetişkin kalkıp gençlere destek olmak için gitti.. . Gencecik çocuklar devlet yurt yapmadığı için cemaat yurtlarına gitmek zorunda kalıyor, hangi yetişkin buna bir şey söyledi?.. Bu yakınanların gençlerin bir çok başarısından haberi bile yok; - neyi başarmışlar ki derler hemen Son bir cümle: Ah şu ebeveynler, artık gençlerden yakınmayı başarısızlıklarınızın arkasına saklanma aracı olarak kullanmayı bırakın.