Ben: “Madem yaşamak boş neden ölmüyorsun?”
Bilge Thales: “İkisi de bir de onun için!”
Yaşadığımız her an hayattan eksilmiş, harcanmış bir an mıdır, yoksa ölümden kurtarılmış bir an mıdır?
Aslına bakarsanız hayatın da ölümün de bir anlamı yoktur. İkisine de iyi veya kötü o anlamı biz veririz. Ne hayat kendiliğinden iyidir. Ne ölüm kendiliğinden kötüdür.
Bir gün yaşamakla her şeyi görmüş sayılırız. Her şeyi mi? Her şeyi? Bir gün bütün günlerin günüdür. Görülecek başka bir ay, görülecek başka bir gün de yok. Dün yaşayanlar da bunu gördü, bugün yaşayanlar olarak biz de bunu görüyoruz ve yarın yaşayacak olanlar da aynısını görecek.
Yaşamdan ne kâr ettik?
Doya doya yaşadık mı?
Güle güle mi gideceğiz?
Yaşamı bütün dertlerin başladığı yermiş, ölümü de bütün dertlerin biteceği yermiş gibi görmek budalalık.
Yaşamak başımıza bir kez geliyor ve dert değil.
Her gün ölüm evine bir taş taşıyormuşçasına yaşamak da neyin nesi?
Hayatın içindeyken hayatın içindeyizdir ölümün değil.
Hayatın değeri ne uzun ne kısa yaşanmasında değil iyi yaşanmasında değil mi? Doya doya yaşamak, yılların çokluğuna değil bizim gücümüze bağlı.
Ama bazı arkadaşlarımda şunu görüyorum: Her şey tamam ama eksik olan ne?
Hayatlarında bir eksik olduğunu düşünüyorlar, her şeylerinin tam olduğunu söylerken.
Gerçekten de her şeyleri tam mı acaba? Arayış ve Hayret. Yani tutku?
Herkes yaşamıyor bazılarımız yaşam içinde sürükleniyoruz. Belki de ölümden değil de yaşamamaktan korkmalıyız.
Yaşamın ne olduğunu bilmeye dikkat etmeliyiz. İyi bir yaşam için arayış ve hayret bir zorunluluktur. İnsan aynada kendine bakarken bile hayret eder, – kendimi ararken nasıl da güzel yaşlanıyorum!
İçimiz arınmamışsa, neler neler bekler bizleri; kendi kendimizle boşa kan dökülmüş savaşlar. Tutkular içinde ne de kemirici kaygılar.
Kendimize yargıçlığımız ne de acımasız.
Yaşıyoruz çoğu zaman yaşadığımızı bilmeden.
Yaşamak korkusuyla suç işliyoruz.
(imaj:au
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder