TÜRK EDİLMİŞ ROMANLAR MEYHANESİ

İnsanın bazen ölmeden önce yaşamayı bırakır ve artık her şey gerçeğin saçma sapan bir kopyası haline alır,

… geri dönmemiz lazım,

… her şeyi paylaşacak birinin olmasını özlüyorum,

… ağır bir yalnıİzlık ve ardından yaşlılığa maruz kaldığı için travma geçirmiş ve bu yüzden önce yolunu sonra da hayatını kaybetmiş bir ihtiyar olarak yok olup gitmek istemiyorum,

mutluluğa direnmek de neyin nesi,

hayatım, terk edilmiş romanlar meyhanesi,

bu üslupsuz başarı hangi doymayacak mutsuzluğun sofrası, hangi kapı açılacak önümüzde,

ah evet. Biliyorum: … açgözlü yalnızlık. Bir şehrin Dolmabahçesinde. Kaplumbağa sırtı denizin üzerinde bir Kızın Kulesi’ne bakarken. Mesela çay içerken. Ardımda bir saat kulesi, güya zamanı fısıldıyor, anlar sıçrıyor üzerime: dan dan dan,

uzaktan. Bir reddediş o güzel yaşanmış anları: dan dan dan,

… ah bağnaz insancıklar. Ah en küçük sarsıntıda bile yeniden ve bir kez daha kırılan, kırıldıkça kanayan ve kanadıkça yeniden canlanan kemiksiz geçmişi ruhun. Kozmik bir komedinin eseri değil gökler ve yedi kat yakarış; havada martıların mazoşist mutluluğu. Kimin gülüşüdür ki sarkan gökten yeryüzüne ve kim hayatın ortasında kalakalır ölümüne. Yaşlı, silik ve kâhin o ayna, benim aynam, küçümsediğim ben. Yüzümü aydınlat Allah’ım. Bütün vaazlarda son kullanma tarihi geçmiş kavramlar kullanıyor artık. Nerededir insanın ilgisini söndürmeyecek o insan.

... 

(aliulurasba,viralimaj:fotodali